Moje owce słuchają mojego głosu”. J 10, 27-30
Jezus mówi przeważnie do ludzi, dla których obraz stada owiec prowadzony przez pasterza był codziennością. Oni widzieli jak owce rozpoznają głos, pasterza i idą za nim. Jezus wykorzystuje ten obraz, by wyrazić relację między nami i Nim.
,,Moje owce słuchają mojego głosu”. ,,Moje owce”. Te słowa mówią nam, że Jezus jest naszym pasterzem, a my Jego owcami. Owce należą do pasterza. My należymy do Jezusa. On jest naszym pasterzem, a my należymy do Niego, ponieważ Jezus jest Bogiem. Jest to ważne, by rozumieć rolę biskupa lub kapłana. Pasterze Kościoła nie mogą powiedzieć o ludziach im powierzonych „Moje owce”, bo wierni do nich nie należą. Również Piotrowi Jezus mówi: „paś owce moje”. Wierni należą do Jezusa, którego Pasterze Kościoła reprezentują.
„Moje owce słuchają mojego głosu”. „Idą one za Mną”.
Aby iść za Jezusem trzeba słuchać Jego głosu, tak jak czynią owce z pasterzem. Jak słuchać głosu Jezusa?
Patrząc na miejsca w Ziemi Świętej, gdzie Jezus przemawiał do tłumów, można sobie wyobrazić jak donośny musiał być Jego głos, by docierać na otwartej przestrzeni do tylu osób. Na pewno pomagało w odbiorze to, że kiedy Jezus przemawiał panowała głęboka cisza, bo Jego mowa przyciągała jak magnes uwagę słuchaczy.
Teraz Jego słowa można tylko czytać w Ewangeliach. Tylko lub aż, bo one mają w sobie w dalszym ciągu niepowtarzalny dźwięk i są lepiej wyjaśnione przez odpowiednie fachowe komentarze, nieraz pisane przez świętych.
Czas, więc zadać pytanie. Czy ja czytam słowa Jezusa w Piśmie Świętym? Znajomość słów Jezusa jest bardzo istotna, ale sama jeszcze nie wystarczy, by iść za Jezusem. Słowa trzeba jeszcze wcielić w codzienne życie.
Przypowieść o siewcy przypomina nam, że słowa, jak ziarna, mogą wpaść na glebę różnego rodzaju: na drogę, na glebę skalistą, między ciernie lub na glebę żyzną. Tylko ostatnia je przyjmuje i daje plon. Jest nią właśnie dusza, która przyjmuje słowa i nimi żyje. Kiedy człowiek stara się żyć słowami Jezusa ewangelizuje się, jego mentalność się zmienia, jego sposób myślenia i postępowania staje się podobny do Jezusa. Sama jego obecność w danym środowisku działa jak zaczyn, który podnosi poziom rozmowy, polepsza jakość pracy, ociepla relacje między ludźmi. Taka osoba budzi pytania: „Dlaczego jesteś inny?” i wtedy ma okazję dawania świadectwa również przez słowa.
Kto tak postępuje doświadcza, że słowa Ewangelii się sprawdzają i przyniosą owoce.
Kiedy, dzielimy się tymi owocami z braćmi i siostrami, dzieje się jeszcze coś bardzo cennego: rodzi się lub rozwija się wspólnota. Nie wspólnota dachu, czy stołu, czy klęcznika, lecz wspólnota życia Ewangelią, wspólnota serc dążących do świętości. Takie wspólnoty to przyszłość Kościoła, bo według św. Jana Pawła II, w trzecim tysiącleciu Kościół powinien stać się domem i szkołą wspólnoty, komunii, wzorem dla życia całej ludzkości.
Niech słowo Jezusa: ,,Moje owce słuchają Mojego głosu” staje się stałym wyzwaniem w naszej codzienności, byśmy byli zaczynem odnowy naszych środowisk, źródłem radości i nadziei dla wielu. Amen.
